روشن و آشكار اشاره كرده فرمود : « حسن و حسين هر دو پيشوايان امتند اگر براى احياى حق برخيزند و يا بر طبق مصالحى در كنج سكوت بنشينند . » ( 1 ) بنابراين ، امام مجتبى در صلح و انزواى خويش امام است همچنانكه سيد الشهداء در رستاخيز و نهضت خونين خود پيشواى اسلاميان است ولى گروهى از تاريخ‌نويسان و ارباب نگارش و ترجمه ماجراى زندگانى حسن و صلح حضرتش را با معاويه سرسرى مطالعه كرده و بطرزى ساده و سطحى كه دور از دريافت علت و تحليل واقعه و دقت و امعان نظر بوده به اين واقعه بزرگ نگريسته‌اند و به آغاز و انتها و اسرار نهفته آن را توجه نكرده و بدون انديشه و مراقبت كافى نوعى اشتباه و استنكار را پيش گرفته‌اند . اما به حكم آنكه حقيقت ، نورى درخشان است و چون بتابش آيد پرده‌هاى استتار را در هم ميدرد و مظاهر خويش را آشكار مىكند ، خداوند بعضى دانشمندان را كه داراى قلمى توانا و ادراكى عميق و نظرى استوار و انديشه‌اى بلند بودند در اين زمان برانگيخت تا بنوشته‌هاى خويش از زندگانى و روش و صلح حسن - عليه السلام - پيچيدگيها و پوشيدگيها را برداشتند و نقاب اوهامى را كه برخى نويسندگان غرض ورز و كينه‌توز و پيشينيان آنان بر چهرهء حقيقت كشيده‌اند بر هم درند و از مردانى كه چنين حقيقتى را شناخت و به نيكوئى ترجمان حال حسن گرديد و وقايع دوران حيات پرافتخارش را گرد كرد و بتصنيف و تأليف پرداخت ، دانشمند پاك نهاد بزرگوار و نويسنده برگزيده « شيخ باقر قرشى » است كه خداوند او را بعنايت خويش پيروز و مؤيد فرموده است . او برخى از فصول اول اين كتاب را كه به من داد و من در آن بلند پروازى يك روح بلند را مشاهده كردم